Wie beslist over de staatkundige struktuur voor Curaçao?
De ruime hoeveelheid informatie die de Eilandsraad geeft over mogelijke staatkundige modellen voor Curaçao, is omgekeerd evenredig aan de schaarse informatie die zij geeft over de wijze waarop de definitieve beslissing hierover genomen zal worden. De voorlichtingscampagne 'Yuda nos Pensa' (denk mee) en de consequente manier waarop die gevoerd wordt, zijn heel positief als methode om informatie te verschaffen en om de mening van de bevolking te horen. Maar het is alarmerend dat de Eilandsraad en het Bestuurscollege geen enkele garantie geven dat het volk uiteindelijk zelf over de eigen staatkundige struktuur beslist.
De Eilandsraad weet nog niet of er een referendum wordt gehouden. Het college houdt de weg vrij om zelf een standpunt te bepalen na de mening van de bevolking in de informatiefase gehoord en geëvalueerd te hebben. Dit kan betekenen dat de Eilandsraad een referendum organiseert als het standpunt van de bevolking niet duidelijk tot uiting komt. Maar het kan ook betekenen dat de Eilandsraad zelf een standpunt voor Curaçao bepaalt als de mening van het volk in slechte aarde valt bij de volksvertegenwoordigers. Dit is net zo ondemocratisch als het opschorten van verkiezingen na her en der de mening van de bevolking gehoord te hebben.
Het kiezen van een staatkundige struktuur heeft een veel definitiever karakter als het kiezen van een regering. Alleen de bevolking mag zo'n verstrekkende beslissing over zijn eigen toekomst nemen. De samenleving moet de garantie krijgen dat iedere burger met stemrecht in de gelegenheid wordt gesteld zijn standpunt hierover officieel te registreren. In 1993 heeft Curaçao een referendum gehouden dat door de afgevaardigde van de Verenigde Naties als voorbeeldig is bestempeld. Alles wat minder is dan dat druist tegen de fundamentele rechten in van iedere burger.
Het feit dat het moeilijk is gebleken de staatkundige optie te realiseren die in 1993 uit de bus is gekomen, is geen reden om de bevolking het referendum als instrument te onthouden. Men pakt het kiesrecht toch ook niet van de bevolking af als de gekozen regeringen falen? Het argument dat de bevolking het referendum in 1993 gebruikt heeft om de regering af te straffen, doet ook niets af aan de waarde van een referendum als democratisch instrument. Als politieke partijen een dergelijke reactie willen voorkomen, moeten ze de burgers in alle rust laten beslissen, zonder een verenigd front te vormen om hun eigen optie te propageren, zoals in 1993 gebeurd is.
Het is heel goed dat de Eilandsraad zoveel moeite doet om informatie te geven en om de mening van de bevolking te inventariseren. Maar laten we de realiteit niet uit het oog verliezen. Op enkele uitzonderingen na, worden de informatiebijeenkomsten in de wijken zeer matig bezocht. De weinige mensen die wel opdagen, zijn vaak steeds dezelfde mensen. Verder heeft verreweg de meerderheid van de bevolking geen computer om een standpunt via het internet te geven. Kortom, het is prima om de bevolking te vragen om mee te denken, maar niet om dat vervolgens als mandaat aan te grijpen zodat de Eilandsraad zelf kan beslissen.
De grote dag is bijna daar. Dat is op 2 juli, Curaçao-dag, tevens de dag dat de Eilandsraad haar officiële standpunt over deze zaak wil verkondigen. Als volksvertegenwoordiging van een democratische samenleving, kan de Eilandsraad op die dag slechts één ding verkondigen, en dat is dat de raad geen beslissing zal nemen voordat het volk zijn eigen staatkundige structuur in een officieel referendum gekozen heeft.
|
